Kategoria: Poezje

Kurz na ścieżce podniósł wiatr ze śmiechem
Rozrzucił w przestrzeni podmuchu wydechem
Błyszczy proch w słońca promykach
A wiatr śmieje się i umyka

O Czasie malutki, królestwa kruszący
Tyś groźny, potężny, lecz nic nie znaczący
Twe koło obraca się tak bezgłośnie
Przemiela wciąż wszystkie formy bezlitośnie

O Czasie Twa dusza niech też się uwolni
Śpiewajmy i tańczmy, radośni, spokojni
Od dziejów zarania aż do końca czasu
Kochajmy Wielkiego i Nieskończonego!

O Czasie, o Czasie, o Czasie króciutki
Choć wszystko pożerasz – też jesteś malutki
Więc podaj nam dłonie, radośnie śpiewajmy
I Nieskończonego w ekstazie kochajmy!

O Czasie Twa dusza niech też się uwolni
Śpiewajmy i tańczmy, radośni, spokojni
Od dziejów zarania aż do końca czasu
Kochajmy Wielkiego i Nieskończonego!

Od dziejów zarania aż do końca czasu
Kochajmy Wielkiego i Nieskończonego!

Od dziejów zarania aż do końca czasu
Kochajmy Wielkiego i Nieskończonego!

Na skraju wielkiego klifu
Uśmiechając się do Jamy, władcy Śmierci,
Serce patrzy na świat ludzi
Lecz pełne jest radosnej Miłości.