W Śiwapurāṇa (7.2.38) Upamanju objawia Śrī Kryszṇie 10 przeszkód na drodze Jogi:
„1. Ociężałość (ālasja), dotkliwe choroby (wjādhi), niedbałość (pramāda), wątpliwość co do przedmiotu skupienia (sthāna saṃśaja), niestabilność umysłu (anawasthita ćittatwa), brak wiary (aśraddhā) oraz błędne postrzeganie (bhrāṃti darśana).
2. Cierpienia (duḥkha), przygnębienie (daurmanasja) oraz chwiejność wobec przedmiotów zmysłów (wiszaja olatā) – te dziesięć określa się jako przeszkody (antarāja) dla ludzi praktykujących Jogę.
3. Ociężałość dotyczy u Joginów zarówno ciała, jak i świadomości; choroby są wadami powstałymi z nierównowagi składników (dhātu waiszamja) oraz z błędów karmicznych (karma dosza).
4. Niedbałość polega na braku kultywowania (bhāwanā) środków Jogi; wątpliwość co do przedmiotu skupienia to poznanie rozdarte pomiędzy „tym lub tamtym”.
5. Brak ugruntowania umysłu nazywa się niestabilnością; brak wiary to aktywność umysłu pozbawiona wewnętrznego zaangażowania (bhāwa rahita wrytti) na ścieżce Jogi.
6. Błędne poznanie umysłu (wiparjasta mati) nazywa się złudzeniem (bhrāṃti); [cierpienie jest trojakie:] cierpienie zrodzone z niewiedzy jest – jak mówią znawcy – cierpieniem wewnętrznym (ādhjātmika).
7. Cierpienie cielesne (ādhibhautika), powstałe z uszkodzeń ciała i dawnych czynów, oraz cierpienie z woli niebios (ādhidaiwika), takie jak uderzenie pioruna, broni czy trucizny.
8. Przygnębienie (daurmanasja) określa się jako niepokój powstały z udaremnienia pragnień; chwiejność to rozproszenie przez rozmaite przedmioty zmysłowe.
9. Gdy te przeszkody zostaną uśmierzone, u Jogina oddanego Jodze pojawiają się nadzwyczajne zjawiska – boskie znaki zapowiadające urzeczywistnienie.”